Mieczysław Orłowicz, “ojciec założyciel” polskiej akademickiej turystyki górskiej, podczas studiów w Wiedniu w 1901 roku nawiązał kontakt z Klubem Czeskich Turystów. Wielokrotnie wybierał się z członkami tej organizacji na wycieczki po bliższych i dalszych okolicach Wiednia. To od nich pobierał ”pierwsze lekcje nowoczesnej turystyki pieszej” - nauki planowania wycieczki, czytania mapy, doboru ubioru i wyposażenia turystycznego. Wszystkie te umiejętności propagował potem w AKT Lwów, organizacji, którą założył w roku 1906 wespół m.in. z Bronisławem Dreckim, Adamem Konopczyńskim, Wilhelmem Landsbergiem.
Czescy koledzy w roku 1902 zaprosili Orłowicza na sześciotygodniową wędrówkę po Czechach i Morawach. Podczas tej wycieczki duże wrażenie zrobiły na nimi szkolne domy wycieczkowe, urządzone na czas wakacji w internatach i szkołach oraz wycieczki prowadzone przez nauczycieli.
Znajomość z czeskim środowiskiem turystycznym odnowił podczas I wojny światowej, gdy w okresie od listopada 1914 do maja 1916 przebywał wraz z rodziną na emigracji w Pradze. Jako członek Głównego Komitetu Wychodźstwa Polskiego utrzymywał kontakty z Klubem Czeskich Turystów oraz Klubem Miłośników Starej Pragi. Prowadził działalność oświatową, kulturalną i turystyczną wśród galicyjskich emigrantów przebywających w Pradze (było ich około 16.000). W tym okresie Orłowicz poprowadził około 250 zbiorowych wycieczek.
Po powrocie do Lwowa w połowie roku 1919, został pierwszym polskim urzędnikiem ds. turystyki i sportu w Ministerstwie Robót Publicznych. Miał kontakty z władzami PTT i PTK, ogromne doświadczenie krajoznawcze i turystyczne oraz dorobek pisarski. Wszystko to, oraz przyjazne relacje ze środowiskiem Czeskim sprzed 1918 roku, sprawiło że świetnie nadawał się do pracy przy opracowywaniu polsko-czechosłowackiej konwencji turystycznej i utworzeniu transgranicznego Pienińskiego Parku Narodowego. Wraz z Walerym Goetlem uczestniczył we wszystkich etapach pracy nad polsko-czechosłowacką konwencją turystyczną. Był obecny na konferencjach dwustronnych w Krakowie, Zakopanem i Pradze. Wziął udział w obradach sejmu RP 30.07.1925, gdy ratyfikowano wspomnianą wyżej konwencję. Przy tej okazji warto wspomnieć, że był autorem “Ilustrowanego przewodnika po Spiszu, Orawie, Liptowie i Czadeckiem”. Ta publikacja wydana w 1921 roku miała nie tylko zwrócić uwagę polskiego turysty na zapomniane “kresy południowe”, ale również służyć do łagodzenia sporów na pograniczu polsko-czechosłowackim.
Organizując i prowadząc swoje słynne karpackie wycieczki sierpniowe w latach 1922 - 1939 przeprowadzał rozpoznanie terenów objętych polsko-czechosłowacką konwencją turystyczną. Wyprawy były okazją do tego, aby kontrolować jakość infrastruktury turystycznej oraz monitorować działalność lokalnych władz i organizacje turystycznych. Początkowo miały one miejsce w zachodniej części tego obszaru - cykl jedenastu wycieczek ”na Słowacczyznę” w okresie 1922 - 1933. W następnych latach, aż do roku 1939, Orłowicz prowadził je niemal wyłącznie w Karpatach Wschodnich. Praktycznie każda z sierpniowych wycieczek Orłowicza była trasą transgraniczną.
Orłowicz przyczynił się również do powstania Asocjacji Słowiańskich Towarzystw Turystycznych. Jako delegat władz II RP w roku 1924 był obecny na konferencji w Zakopanem, gdzie działacze PTT i KCZT wspólnie wyrazili wolę założenia Asocjacji Słowiańskich Towarzystw Turystycznych.
Na zaproszenie PTT i KČST odbył się 12-14 IX 1925 w Schronisku pod Kozicą w Tatrach słowackich i w Dworcu Tatrzańskim w Zakopanem zjazd reprezentantów towarzystw turystycznych z Polski (PTT), Czechosłowacji (KČST), Bułgarii i Jugosławii. Uchwalono wtedy założenie ASTT. W roku 1926 odbył się pierwszy formalny zjazd ASTT w Pradze.
Zdecydowano, że rada Asocjacji będzie przenosić się za każdym razem tam, gdzie organizowany będzie kolejny zjazd. W jej funkcjonowanie wraz z Mieczysławem Orłowiczem zaangażowany był Walery Goetel.
Do celów organizacji należały rozwój turystyki, alpinizmu, ochrona przyrody górskiej, wspieranie inicjatyw tworzenia transgranicznych parków narodowych oraz organizowanie wspólnych wypraw alpinistycznych w tzw. góry egzotyczne.
Autorem artykułu jest Grzegorz Kaczmarek